Multitasking in de spits

De ochtendspits in huis... Ik denk dat elke moeder het zeker kent. Als ik er tijd voor had zou ik zeker eens voor de aardigheid turven hoe vaak het woord, of liever de vraag "mam?" of "ma-ham!" hier 's ochtends klinkt. Ik heb mijn eigen routine gecreëerd, zodat ik al multitaskend het precies klaar speel om mezelf van mijn out-of-bed-look te ontdoen, te eten, medicijnen enz. enz. en drie kids gewassen, gestreken en gevoederd keurig op tijd op school af te zetten. Meestal vind ik bij terugkomst in huis dan ergens mijn in de steek gelaten en inmiddels erg koude kop koffie (ook dat is schijnbaar onderdeel van de ochtendroutine). Pas dan is er écht even de rust voor mezelf en een kop koffie!
Vanochtend werd mijn routine verstoord door een poot van Shaina. Hoe makkelijk is het dan om dat te negeren en snel-snel-snel door te gaan? Even lag die verleiding op de loer, maar inmiddels weet ik als geen ander dat ze me niet voor niets waarschuwt. Bovendien is het niet Shaina die aandacht eist; mijn eigen lijf heeft aandacht en glucose of insuline nodig en Shai is daarvan de boodschapper ("don't shoot de messenger"). En een hypo komt nooit gelegen! Ik was zeker niet verbaasd dat miijn metertje een 4.5 aangaf. Een twintig minuten daarvoor was het nog een keurige 6. In mijn ritme had ik al gegeten, maar dan nu toch even een extra handeling toevoegen in die vaste routine. Wat snelle koolhydraten en een extra boterhammetje, pomp voor een half uurtje uit en we gaan weer door. Alles wel in een ander tempo en nog een controle check voor ik de deur uit ga. Die controle check had ik voor mezelf nodig, want na een minuut of tien nam Shaina al weer meer afstand en zocht haar eigen plekje op. Een teken dat mijn lijf zich hersteld. Niet verbaasd dat mijn metertje een 5.9 aangaf. De rest van de ochtend tot nu toe verloopt goed, met een lekkere kop hete koffie en een bloedsuiker die netjes tussen de 5 en de 7 bleef!

Weer twee mooie belevenissen

Gisteren een erg bijzondere dag. Shaina komt binnenkort in de Vriendin en natuurlijk moeten daar foto's bij. Gisterochtend kwam de fotograaf. Het leek hier binnen wel een complete fotostudio! Shaina vond het allemaal wel erg vreemd, maar bijzonder was de flexibiliteit van haar. De eerste fotoreeks ging super; Shaina poseerde keurig op de grote witte achter- en ondergrond. Haar mooie zwarte vacht maakte het wel wat moeilijk om alles duidelijk in beeld te brengen, maar de professionele fotograaf stelde de lichtsterkte wat bij en waar ik zelf een mooie zwarte vlek op een foto zou krijgen, lukte het hem om prachtige duidelijke foto's van onze dame te maken! Een beetje jaloers werd ik wel op de prachtige portretfoto's. ik heb me maar getroost met het idee dat ik  bij mijn amateurfoto's niet elke keer de kamer hoefde om te bouwen tot studio ;)
Niet alleen Shaina vond die commotie op een dinsdagochtend bijzonder,( ik ook. Ik was stiekem al lang blij dat ik zelf niet vóór de camera moest gaan staan) ik vond het ook wel bijzonder om de woonkamer in een fotostudio te zien veranderen en...... dat mijn meisje alles zo soepel over zich heen liet komen. Tot op een gegeven moment ze er genoeg van leek te krijgen, ze bleef niet meer zitten en liet als een ware diva van de "set" weg. Ze reageerde niet op mijn aanwijzingen/commando's....dat was vreemd. En eigenlijk ook weer niet. Op het moment dat Shaina opstond schoot er al door me heen: "volgens mij moet ik nu prikken." Dat bleek maar al te waar. Shaina drentelde op me af en tikte me tegen mijn hand aan. Een overduidelijk signaal dat ik moet meten. Mijn metertje gaf een 9.6 aan, dat in combinatie met een alarm betekend gewoonweg dat ik aan het stijgen ben. Wat een superhondje is het toch! Mijn commando's en aanwijzingen negeren omdat ze weet dat haar taak belangrijker is dan de piepjes en flitsen waar je baasje graag wil dat je middenin blijft zitten! Iets wat ze dus eerst keurig deed, tot mijn bloedsuiker voor haar te afwijkend was om daar niets mee te doen. Shai maakte me weer eens duidelijk dat ze er altijd voor me is, ook al ben ik in zo'n situatie niet helemaal gericht op haar! Achteraf besef ik ook dat ik door de situatie waarschijnlijk haar eerste subtiele alarmen heb gemist omdat ik haar in een situatie heb gezet waarin ik verwachtte dat ze enkel de commando's opvolgde. Zo leer ik ook elke keer nog weer wat bij. Het echte teamwerk moet van twee kanten komen! Shaina's eerste alarmen zijn heel subtiel, als normaal gesproken dat bij mij niet duidelijk in beeld komt, alarmeert ze me fysiek. Meestal is dat een poot op mijn been of een tikje tegen mijn hand met haar neus.
Al met al was het een hele leuke en vooral voor mij leerzame ochtend. De fotograaf was erg professioneel en mede daardoor werden de foto's in een ontspannen sfeer gemaakt. Ik ben erg benieuwd naar de foto's. Ik moet dat ongeduld nog een week of drie zien te overleven. Ondertussen heb ik de live-versie om van te genieten (en dat is toch net ff heel wat fijner!).

Twee weken terug was Shaina jarig. Vooral de kids vonden dat wel een heel belangrijke dag. Er werd zowaar een feestschema opgesteld voor die dag en er werden wilde plannen gemaakt voor kadootjes voor Shaina. Mijn dochter had de dag ervoor in de kring op school verteld dat Shaina de volgende dag jarig was en dat het een groot feest zou worden. Natuurlijk vertelde ze trots dat Shaina een heel bijzondere hulphond is. Juf vond het zo leuk dat ze vroeg of ze morgen wat meer wilde vertellen over Shaina's taak. Dat wilde ze wel en helemaal leuk was het als Shaina er ook bij zou zijn. Nadat Shaina de volgende ochtend vrolijk toe was gezongen en haar eerste kadootje te pakken had, mocht ze mee naar school. De kinderen van groep 3 vonden het geweldig; een jarige hond in de klas. Mijn dochter vertelde over Shaina (ze helpt mamma, door Shaina heeft ze geen hypo's meer en zijn we allemaal heel blij) en af en toe vulde ik haar aan (zeg maar de technische uitleg op groep 3 niveau). Ondertussen wandelde Shaina door de klas. Een hele leuke ervaring voor ons allemaal. Mijn dochter glom van trots; haar kanjer en knuffel was haar heldin van de dag!
Dit zijn ook weer momenten die voor mij duidelijk maken dat de kinderen buiten een bijzonder vriendinnetje Shai ook heel dankbaar zijn voor de leefbaardere situatie thuis. Want door Shaina heeft de diabetes van mama veel minder impact op hun dagelijkse belevenissen......

Shaina op school

Nog een mooi moment waaruit maar weer eens blijkt hoe makkelijk een goede diabetes hulphond integreert in de dagelijkse praktijk.
Mijn dochter had een viering op school. Groep 3 t/m 5 lieten trots aan de ouders zien waar ze de afgelopen tijd mee bezig zijn geweest en wat ze hebben geleerd.
Samen met mijn jongste op en Shaina naast de fiets op weg naar school. Shaina ging mee onder dek, want voor de kinderen is het heel duidelijk dat als Shaina haar "jas" aanheeft ze niet geaaid mag worden, want dan let ze op mij. Soms is dat toch nog wel lastig, want ze heeft natuurlijk echt een knuffel-uiterlijk, maar zo mooi om te ervaren dat het voor kinderen heel duidelijk is.
Een beetje onwennig zat Shaina de eerste vijf minuten in de speelzaal, die langzaam volliep met trotse ouders en grootouders. Het was een gezellige drukke boel. Shaina ging naast me liggen en bekeek alles maar eens goed. Het was een erg leuke middag, met veel muziek, applaus en stralende kinderen. Shaina vond alles best en bleef relaxed bij me liggen. Tot ze opeens omstond en me op een heel bekende manier aantikte. Even meten en jawel; een 8.9! Ik ben zo trots op Shaina, in een drukke en vreemde omgeving zo relaxed zijn en toch zo scherp op mij letten! Haar alarm viel niemand op, het meten van mijn bloedsuiker viel alleen de moeder naast me op. Even een kleine bolus (want ondertussen wéét ik dat ik bij deze waarde én een alarm van Shaina omhoog ga) en weer volop genieten van alle kinderen, in het bijzonder van mijn meisje!
Na afloop viel het sommige ouders pas op dat Shaina ook mee was. Geweldig hoe ik zo subtiel, zonder irritante en opvallende piepjes wordt gewaarschuwd voor een dreigende hyper. Shaina gaat gewoon waar ik ga, zonder dat het een belasting is. Het is een verrijking!

Nieuwsflits; beveiliger neemt taak diabetes hulphond over

Zucht.......
Nog nooit ben ik in het ziekenhuis aangesproken op het feit dat mijn diabetes hulphond me in de gaten houdt tijdens bezoekjes aan de specialist. Tot eergisteren. Op weg naar mijn afspraak met een specialist (ondanks de drukte in de stad mooi op tijd.......) worden Shaina en ik tegengehouden door een beveiliger van het ziekenhuis. Niet omdat de meneer in beveiligersuniform wilde weten wat voor een hulphond het was, of dat Shaina een doodle of een poedel is, nee.... Van de meneer mochten we niet het ziekenhuis verder in, totdat de afdeling waar ik moest zijn kenbaar had gemaakt dat we welkom waren (...............).
Dit protocol was helaas slechts alleen bij deze beveiliger bekend, want we hebben een kwartier moeten wachten. In dat kwartier zijn er diverse telefoontjes gepleegd. Daar sta je dan. De minuten glijden voorbij en alle tijdwinst die ik had gehad door de echte drukte in de stad te vermijden verdampte als sneeuw voor de zon. Sterker nog, deze keer zou ik veel te laat op mijn afspraak verschijnen (oké, vaak is het andersom, maar ik voel me niet prettig als ik te laat kom). Gelukkig kon ik dat gevoel wat wegstoppen door de beveiliger met zijn protocol de schuld te geven. Terwijl hij een andere beveiliger liet bellen, bleef hij bij ons staan (stel je voor dat die mevrouw met hond er vandoor zou gaan). Hij vertelde dat er wel eens mensen waren die bijvoorbeeld met een chiwawa op de arm het ziekenhuis inliepen. Duh..... wat een vergelijking (tenzij de chiwawa een hulphond is natuurlijk, herkenbaar aan zijn dekje). Shaina loopt netjes onder dek, ik heb haar hulphond id-pas bij me, voor iedereen is het duidelijk dat ze een hulphond is.........  Haar eerste taak is echt niet om me gezelschap te houden. Heb dat de beste man ook uitgelegd. Hij wilde niet luisteren, want hij zat met zijn hoofd bij het protocol. Na een kwartier wisten we allemaal wat ik al veel eerder wist, maar helemaal niet bij stil had gestaan; ik én Shaina waren welkom op de poli van de specialist. We mochten doorlopen, maar de volgende keer moest de sevretaresse van de afdeling of poli wel eerst aan de beveiliging melden dat er een hulphond welkom was om samen met mij een arts of afdeling te bezoeken.

De irritatie bleef hangen en ik besloot om navraag te doen, melding te maken of een klacht neer te leggen dat het protocol niet werkt en dat het de omgedraaide wereld is. De mevrouw die ik aan de telefoon had vond het ook wel erg bijzonder, maar verzocht me om mijn verhaal digitaal in te dienen. Braaf gedaan. En vanmiddag belde er iemand van de beveiliging of iemand die er over ging me op. Helaas werd er niets rechtgezet of gezocht naar een oplossing. De enige oplossing die er kwam was dat elke keer als ik in het ziekenhuis ben met hond dat van te voren kenbaar gemaakt moet worden aan de beveiliging door de afdeling of de specialist. Want een hond is niet hygiënisch en zou op grond daarvan kunnen worden geweigerd. Hellup! Ik betreed alleen een spreekkamer in een ziekenhuis dat bol staat van bacteriën en virussen ! Ik neem Shaina echt niet mee een operatiekamer op! (In Rijnstate Zevenaar hebben ze al moeite met een huisvlieg, dus daar kan ik me iets bij voorstellen). Op de plekken waar Shaina mee naar toe gaat, kan iedereen komen, met of zonder infecties of rare ziekten...... Mijn hele riedel over de rechten en plichten van hulphonden enz enz. enz. hielpen niet, want protocol is protocol en de veiligheid van patiënten staat voorop (?..........). Het enige dat we bereikt hebben voor mijn geduld en hum op waren was dat er (ook door een jurist) nog eens naar het protocol wordt gekeken en dat er wordt gekeken of het werkbaarder kan worden gemaakt. Alleen kon hij niet beloven op welke termijn.............
De meneer wist mij ook nog te vertellen dat als Shaina niet welkom was, ik Shaina af zou mogen leggen (wat een nare woorden) in het beveiligingshok, met een bakje water. Dan kon een beveiliger mij "escorteren" naar de wachtkamer. Die zou dan dus haar taak overnemen. Goed nieuws dus; er lopen getrainde beveiligers rond die je bloedsuikers in de gaten houden! Ik zou zeggen; bel het journaal, dit is een wereldprimeur!

Zal vast deel 1 achter de titel zetten, want dit wordt vervolgd. En nu ga ik me er niet meer druk over maken, anders moet Shaina (of de beveiliger i.o. aan het werk). Hyperdepiep!

een kleine update

Het is nu ruim een uur later. Shaina alarmeert weer. Ik meet een 8.1!
Het moet niet gekker worden; Shaina gaat me nu ook al vertellen wanneer het tijd wordt voor mijn bolus!

Als ik omhoog dreig te gaan alarmeert ze rond de 9. Ze is er nu dus zo vroeg bij..........zo bijzonder.
Wat ben ik blij met haar!

Alwéér geen hypo......

De titel is een beetje misleidend, ik zit echt niet op een hypo te wachten, in tegendeel, lees maar:

Wauw....... opnieuw sta ik hier weer versteld van Shaina. Voor de lunch kreeg ik al een seintje dat ik aan het zakken was; 5.8. Normaal gesproken is dit een erg mooie waarde, maar als ik wordt gewaarschuwd door Shaina, wéét ik daardoor dat ik aan het zakken ben en dat ik dan wat moet eten (en snel ook) om niet in een hypo te raken. Deze keer was dat dus net voor het eten, kwam in die zin mooi uit, er hoefde dus niets extra's bij in, alleen NU aan tafel. De bolus die ik normaal voor of tijdens het eten geef stelde ik dan ook uit tot na het eten. Een half uurtje na het eten, eigenlijk toen ik net wilde bolussen alarmeerde Shaina wéér. Mijn metertje gaf een 4.9 aan. Wauw!!!! Die bolus stellen we dus nog maar even uit, als ik dat nu doe schiet ik echt in een hypo.

Hoe bijzonder is het dat je eerst wordt gewaarschuwd dat je bloedsuiker snel zakt, na het eten nóg eens wordt gewaarschuwd om niet te bolussen? Geeft maar weer eens aan hoe bijzonder Shaina is, hoe bijzonder haar opleiding en hoe bijzonder mooi het resultaat van de expertise van Stichting Paqo. Nancy, dank je wel; jij verdiend nu eigenlijk ook een dikke beloning (wil je hem delen met Shaina?).

De afgelopen tijd heb ik al vaak mogen ervaren hoe makkelijk Shaina's alarmen integreren met mijn dagelijks leven. Natuurlijk word ik dagelijks geconfronteerd met mijn diabetes en de schommelende bloedsuikers. Maar de manier waarop Shaina dat laat merken is zoveel fijner dan de piepjes en (valse) alarmen van de sensor. Ik raak niet gestresst van de geluiden van andere honden, vraag me niet af of het voor mij is, Shaina's alarmen storen me niet. Hoe anders was dat met de sensor? Je kent vast wel de piepjes bij de Media Markt, de piepjes als de vaatwasser uit gaat, of de magnetron. Als die piepjes deden mij tijdens het dragen van de sensor even op de ontvanger kijken. Toch even zeker weten dat die "piepjes" niet van de sensor waren. Nee da's lekker leven, heel ontspannen (NOT!).
Natuurlijk vestigt Shaina wel de aandacht op zich, natuurlijk word ik dan wel eens aangesproken, natuurlijk maakt het diabetes zichtbaar, maar dat is echt peanuts bij de stress die ik heb ervaren met de sensor. Bovendien was de sensor ook niet zo onzichtbaar als je in eerste instantie denkt. Zeker met de soms warme dagen hier in Nederland, als je een t-shirt draagt, is de sensor ook zichtbaar. Ook dat levert starende blikken op, en wat te denken van de alarmen? 'T is dat we hier in een land leven waar weinig terreurdreiging is, anders  had ik met het dragen van de sensor vast vaak voor paniek gezorgd ;)

Voor Shaina is het allemaal ook oké. Als ik haar hulphonddek pak, komt ze blij naar me toe; joepie waar gaan we heen?Ze vind het leuk om samen op stap te gaan. Gisteren in het ziekenhuis (bij rare geurtjes en een gladde vloer) vond het ook leuk. Even laten weten wat de bedoeling was en de dame in kwestie lag een half uur rustig naast bij tijdens mijn afspraak. Heel relaxed. Ook mijn internist is overtuigd van de meerwaarde die Shaina (en in het verleden Shendor) voor mij met mijn schommelende waardes en het niet aanvoelen van mijn hypo's en hypers hebben, boven de sensor.
Shaina heeft een prima hondenleven, voldoende tijd om lekker "hond" te zijn. Ze krijgt alleen wat vaker dan een gemiddelde hond een lading waardering en liefde gepaard met een knuffel over zich heen. Maar gezien haar lieve, spontane, vrolijke en niet-nuffige en niet-arrogante karakter, lijkt me dat geen probleem.........

Ik word weer helemaal blij als ik over Shaina en mij als team zit te tikken. Ik ga nog even heerlijk genieten van deze mooie, bijzondere dag, met een smile op mijn gezicht, zonder hypo!

Nog een andere manier van alarmeren.

Shaina verwijst mijn dalende bloedsuikers met een aantal tikken met haar neus tegen mijn hand. De hoge waardes geeft ze aan door tegen me op te staan. Maar nu hebben we er nog een om mij duidelijk te maken dat het niet goed is.
Ik liet haar gisteren uit, maar al na 10 meter buiten onze tuin ging ze zitten. Eerst dacht ik nog dat ze zich had verstapt of ergens in was getrapt, maar Shaina wilde niet meer vooruit. Ze bleef zitten en bleef me aankijken. Hmmmmzzzzzzz....... is dit een manier om me aan te geven dat het niet goed zit met mijn bloedsuiker? Pas toen ik haar vroeg of ik moest meten stond ze op en liep voor me uit naar huis. Thuisgekomen natuurlijk meten; ik zat op 9! Wauw!

Ook bijzonder als mijn man haar 's avonds uitlaat. Ze geeft me dan nog even een "dubbelcheck". Als het niet goed is met mijn bloedsuikers weigert ze om mee te gaan. Die momenten is ze echt haarscherp; alles stabiel tussen de 5.5 en 8.5 is oké, maar daarbuiten of snel dalend of stijgend is genoeg om haar laatste rondje van de dag uit te stellen. Pas als ik heb gemeten gaat ze mee, al is het dan met tegenzin.

Wat een kanjer!

 Deze wil ik nog even delen; Shaina op een strandje in Frankrijk.

Shaina die me in een havenstadje alarmeert. Moet een bijzonder gezicht zijn geweest voor de fransozen die geen Nederlands kunnen lezen (Grinnnn.... ook voor degene die wél Nederlands kunnen lezen zal het bijzonder zijn geweest). Maar voor ons is het al zó "gewoon".